Ik weet niet goed hoe ik de voorbije weken moet beschrijven... Er waren de mooie momenten met mijn ouders in Florida tijdens Spring Break, maar er waren ook - diezelfde week - de terreuraanslagen in Brussel, en enkele dagen daarna werden we geveld door een (griep?-)virus dat Marcus en ikzelf knock-out geslagen heeft voor minimum 2 weken. We beginnen pas nu onze energie en levenslust een beetje terug te krijgen! Ja, het was echt heel erg, ik heb mij in jaren niet zo slecht gevoeld (nog nooit zo'n barstende hoofdpijn gehad) en ben zelfs op een bepaald moment flauwgevallen! Dat was mij nog nooit overkomen en was toch even schrikken. Al een geluk dat ik op het vliegtuig terug naar L.A. ietsje beter was, maar toen zat Marcus te rillen van de koorts. Wat een ellende. Bovendien krijg je met twee jonge kinderen nauwelijks de kans om te rusten en beter te worden, dus het was echt aan de kar trekken. Jongens, wat hebben we afgezien. Maar goed, het einde is nu hopelijk in zicht en ik kan mij weer op mijn overvolle agenda concentreren... Mensenlief, waarom moet het leven toch zo druk zijn. Soms wou ik echt dat ik op de pauzeknop kon drukken en de hele wereld eens even kon laten stilstaan...
Voorlopig probeer ik toch op het positieve te focussen en dat doe ik door terug te blikken op de foto's van onze mooie vakantie in de Club Med samen met opa en oma! Ik moet nog even een selectie maken. Bear with me, alles op zijn tijd, dus binnenkort staan hier een aantal extra foto's!
DAG 1, zaterdag 19 maart: Vlucht Los Angeles - Miami. We kwamen in de late namiddag aan, pikten de huurauto op en reden naar
Miami Beach, waar we een overnachting geboekt hadden in het Collins Hotel, een okee hotel, maar nu ook weer niet zo bijzonder. We maakten nog een strandwandeling, aten in een Argentijns restaurantje vlakbij, en doken dan in bed.
DAG 2, zondag 20 maart: Op weg naar de Club Med Sandpiper Bay in Port St. Lucie. Mijn ouders waren er al sinds vrijdagavond (zij waren vanuit Parijs gevlogen naar Miami). De autorit verliep vlot, slechts 2,5 uurtjes rijden. Het was natuurlijk een heel blij weerzien! De kids wilden meteen hun zwemkleren aan en naar het zwembad. De kiddy pool en family pool werden uitgetest en goedgekeurd!
DAG 3, maandag 21 maart: Simpelweg genieten van ontbijt en elkaars gezelschap. Lily zweefde in de trapeze en verder bleven we gewoon in de buurt van het zwembad.
Kleine impromptu fotosessie 's avonds. Jammer dat Oma nog op de kamer was!
 |
| Favorite dessert: ice cream!!! |
DAG 4, dinsdag 22 maart: Overschaduwd natuurlijk door de gebeurtenissen in België. Op deze dag was ik toch wel blij mijn naaste familie dicht bij mij te hebben! We volgden het nieuws op de voet en vonden het gewoon vreselijk. Beangstigend ook hoe dichtbij de terreur komt (en is!). Er zijn geen woorden voor... De kinderen leidden ons af. Zij hadden geen idee van wat er gebeurd was en ik vond het niet nodig om nu, tijdens de vakantie, een gesprek daarover aan te gaan. (Wellicht helemaal anders voor de kinderen in België, die met hun neus op de feiten zitten). Helaas in de toekomst zal dit er wel eens van moeten komen, al weet ik nu nog niet hoe ik dat dan zal aanpakken!
Fotosessie 's avonds... Ditmaal waren Oma en Opa er allebei bij!
DAG 5, woensdag 23 maart: Nog maar een dag van relaxen :-) met als superleuk extraatje het weerzien met Isabelle, een jeugdvriendin, die ik al 20 jaar niet meer gezien had! Isabelle was toevallig met man en kinderen ook in Florida, en dankzij de sociale media zijn we er dus totaal onverwacht in geslaagd om af te spreken! (Bart, haar man, had op maandagavond de foto gezien die ik van L & E op Facebook had gezet, en wist dus dat we hier waren) Het was maar voor enkele uren, maar ik vond het alleszins fantastisch!
DAG 6, donderdag 24 maart: Oma en opa pasten op de Lily en Ennio, en Marcus en ik genoten van een massage in de l'Occitane spa van de Club!
DAG 7, vrijdag 25 maart: De laatste dag samen met mijn ouders! Helaas ook de laatste gezonde dag :-( Ennio en mijn vader hadden erge oorpijn, dus spendeerden we enkele uren in de Urgent Care van Port St. Lucie! Ennio kreeg antibiotica voorgeschreven voor een oorontsteking, en mijn vaders oor werd gespoeld. Rond 16u00 namen we afscheid van elkaar en reden wij door naar Tampa. Het laatste weekend van Spring Break zouden we doorbrengen in Busch Gardens, een pretpark dat Marcus per se wou bezoeken nu we in Florida waren.
DAG 8-9, zaterdag en zondag 26 en 27 maart: Amai, aan dit weekend bewaar ik niet zo'n goede herinneringen!!! Ik voelde me op zaterdagmorgen eigenlijk superslecht, maar deed toch een effort om samen met Marcus en de kinderen het park te bezoeken. Zij keken er zo naar uit! In het park kwam ik eigenlijk voortdurend onwel, dus besloot ik rond de middag terug naar het hotel te gaan om wat te rusten. Lily ging met me mee, de lieverd! Zo kon Marcus een heleboel rides doen met Ennio. In de late namiddag wilden Marcus en Ennio dan terugkeren naar het hotel, maar lukte dat niet omdat de hele parking afgezet was door de politie omdat er een schietpartij aan de gang was !?!? Hij liet het me weten door me op te bellen. Ik keek door het raam en inderdaad was de parking afgesloten met politie tape! Ik durfde zelfs onze kamer niet uit, niet wetend of er nog een gewapend iemand aan het rondlopen was? Ik belde de receptie en die zeiden enkel dat er niemand het hotel in of uit mocht, tot verdere instructie van de politie... Slik! Je zou van minder barstende koppijn krijgen! Gelukkig na een aantal uur werd de omgeving dan toch weer vrijgegeven en konden Marcus en Ennio het hotel binnen. We weten nog steeds niet wat er toen precies gebeurd is. Wat een dag!
De nacht was niet veel beter en zondagmorgen voelde ik me nog steeds belabberd. Ik kleedde me toch aan en was van plan om mee naar het park te gaan, maar op het bankje buiten (terwijl we op de shuttle wachtten) voelde ik me weer slecht worden en plots, lap, was ik weg... Weg van de wereld! Ik kwam weer bij toen Marcus me voorzichtig had neergelegd en iemand van het hotel was gaan halen. Ik had ook overgegeven terwijl ik flauwviel. Mooi zicht!!! Ik was dus in geen staat om mee te gaan en besloot dus maar op de kamer te gaan liggen. Arme Marcus en de kinderen! Hij heeft er toch nog het beste van proberen te maken, getuige de foto's hier:
Dag 10, maandag 28 maart: Terugvlucht Tampa - Los Angeles. Wat waren we blij naar huis te kunnen vliegen, alhoewel Marcus en ik allebei bang waren voor de vlucht. We telden de uren af! Eens thuis, is Marcus de volgende 14 dagen zijn bed niet meer uitgekomen!!! Ik had wellicht de ergste fase in het weekend gehad, dus ben de dag daarna toch gaan werken... Maar het was lastig! Gelukkig ligt dat nu allemaal achter ons! Oef!
