 |
| Lily and Ennio this morning in the play space at Swork's, one of our favorite neighborhood coffee bars. |
We hebben er een nogal turbulente
laatste schoolweek op zitten hier... Ik ben er nog steeds een beetje ondersteboven van....
Maar laat ik misschien bij het begin beginnen... Ongeveer een maand geleden (de vrijdagavond van Memorial Day Weekend om precies te zijn) had de directrice van de preschool Marcus en mij gezien toen we de kinderen gingen ophalen (we waren alletwee gekomen omdat ik met Lily zou doorgaan naar de zwemles en Marcus Ennio mee naar huis zou nemen) en nam ze ons meteen apart omdat ze dringend met ons wou praten... Onderwerp van het gesprek:
"Ennio's behavior"... Ze verzuchtte meerdere malen (ik moet wel zeggen dat deze oudere dame heel theatraal kan doen en niet schuw is van enige dramatiek) en ondertussen kregen we een preek: Ennio zou een storende factor zijn in de klas omdat hij niet luistert en niet goed spreekt en, als dit niet zou veranderen de komende weken, wist ze niet wat de gevolgen zouden zijn... (en gaf ze dus impliciet aan dat hij niet zou mogen terugkeren volgend schooljaar!) Slik! Ze gaf een aantal voorbeelden: zo moesten de kindjes hun handjes wassen en was Ennio van de wasbak weggelopen in plaats van te luisteren. En omdat hij zo groot is en ontzag opwekt bij de kleintjes, wilden die dan ook niet meer luisteren en hadden de juffen geen controle meer over hun klas. Ook loopt hij veel weg en had de directrice hem eens in haar bureau gevonden, terwijl de juffen nog niet eens door hadden dat hij niet meer bij de groep was... Volgens haar zou Ennio zo onhandelbaar zijn dat hij een
"one-on-one approach" nodig heeft en is dat in haar school niet haalbaar. Je kan je voorstellen dat ik helemaal kapot was van dit nieuws. Ik wéét namelijk dat Ennio niet opzettelijk moeilijk doet, hij is gewoon trager van begrip (hij hééft een taalachterstand, dat valt niet te ontkennen en dat weet de directrice trouwens ook, ik ben daar altijd heel open over geweest). Die avond wisten Marcus en ik even niet wat te doen. Ennio moest dus beter luisteren... Marcus besloot dat we strenger moesten optreden om er de discipline in te stampen, het kereltje vloog dat weekend voortdurend in de hoek, als hij niet onmiddellijk luisterde. Ocharme, ik had er echt medelijden mee. Ik vond namelijk dat hij dat weekend wél lief was, we waren ook bij Evy en Bram op bezoek geweest en daar gedroeg hij zich voorbeeldig! Hij vond het fantastisch in het zwembad en speelde daarna mooi met een vliegtuigje. Ik kreeg zelfs complimenten van een andere ouder dat mijn kindjes zo leuk speelden! Marcus en ik hoopten dus maar dat de toestand spontaan zou verbeteren op school zodat Ennio zou mogen blijven, want veel alternatieven hadden we niet. Ik was wel beginnen rondkijken naar andere scholen, maar de meeste scholen die ik belde, zeiden dat ze maanden- of jarenlange wachtlijsten hadden en gaven me niet veel hoop (op 1 application form dat ik invulde - om Ennio op de wachtlijst te zetten - stond zelfs "D.O.B. or Due Date")!!! Er was slechts één school in de buurt die nog een aantal plaatsjes had bij de 3-jarigen (Westminster Child Center, d.i. een preschool die deel uitmaakt van een kerk, de Presbyterian Church) Marcus en ik besloten nog even de kat uit de boom te kijken omdat we hoopten dat alles op school vanzelf wel in zijn plooi zou vallen. Ten slotte is Lily altijd met veel plezier naar Eagle Rock Montessori geweest! De weken daarna kregen we evenwel regelmatig verontrustende berichten van de school: Ennio zou geen vooruitgang meer maken in zijn taalontwikkeling. Hij zou opnieuw
"goo-goo ga-ga" zeggen zoals een baby (achteraf bleek dat hij de baby nabootste die hij in een aflevering had gezien van Yo Gabba Gabba, een kinderprogramma met als thema "family"). Hij zou onverstaanbaar brabbelen (opnieuw bleek achteraf, toen Marcus erbij stond, dat hij bezig was over
"Lokomotive" - treintjes, in het Duits dus, en geen brabbeltaal). Zijn gedrag zou enorm verslechterd zijn sinds Spring Break. Wat hadden wij met hem gedaan tijdens Spring Break??? Ik viel achterover. Wat hadden we gedaan? Op reis geweest met de familie naar Punta Cana, een droombestemming!!! Ik sloeg gewoon helemaal in paniek en spendeerde avonden- en nachtenlang op het internet om te achterhalen wat er aan mijn kind scheelde: regressie, verlatingsangst, autisme,... je wil het niet weten. En toch bleef Ennio een vrolijk kind thuis en in het weekend, druk doende, veel babbelend (woordjes en korte zinnetjes, ook veel ons herhalen, nog geen echte "vertelsels" of verhaaltjes), wij hadden echter niet de indruk dat hij zó "achteruitging" en dat zijn gedrag zó problematisch was. (Wel sliep hij slechter 's nachts, misschien voelde hij ook de stress van op school? Hij huilde ook enorm telkens we hem aan school afzetten.)
Gaandeweg kon ik mij niet van de indruk ontdoen dat de school hem liever kwijt dan
rijk was. Ennio vraagt inderdaad extra zorg en aandacht - dat geef ik volmondig toe - en daar wil men
eenvoudigweg de tijd en energie niet in steken. Er staan tientallen
gezinnen op de wachtlijst voor een plaatsje in de school. Waarom een
moeilijk kind houden als het zo gemakkelijk te vervangen is? Ik word nog
steeds furieus als ik mij dit bedenk... Ik denk steeds meer dat de directrice Ennio in het vizier had gekregen en hem weg wou,
it's as simple as that. En de leerkrachten - die voor Spring Break altijd zo positief waren over Ennio - moesten meedoen (ik kan mij vergissen, maar goed, zo voel ik het aan...)
De klap op de vuurpijl kwam deze week - woensdagnamiddag, de voorlaatste schooldag. Op weg naar school om de kinderen af te halen kreeg ik telefoon van Ute, de directrice:
"You have to come get your son right now, we cannot have him here any longer." En een grote zucht er achteraan.
Ik:
OMG, what happened? Is everything OK?
Ute:
Yes, but... we just can not have him here any longer!
Ik:
I am on my way, I'll be there in 10 minutes. What happened?
En vervolgens legde ze uit dat Ennio een kleiner kindje van 2 jr vastgegrepen had bij zijn T-shirt, hem had rondgeslingerd, dat het kindje (Austin, haar kleinzoon, toevallig!!!) met zijn gezichtje op de grond gevallen was en zijn lip was beginnen bloeden. En dit was geen alleenstaand geval. Ennio zou regelmatig de kleinere kindjes duwen, trekken of omgooien met alle gevolgen van dien. Oh my god... bij aankomst op school werd ik meteen naar het bureau gesommeerd en kreeg ik nog eens het verhaal te horen en de bijhorende conclusie... dat Ennio niet meer welkom was op school. Hij mocht zelfs de volgende dag (de laatste schooldag!!!) niet meer gaan! Na heel wat discussie heen en weer (ik moest de volgende dag werken en kon niet zomaar opvang regelen voor Ennio, komaan!) kwamen we dan overeen dat Ennio toch zou mogen gaan, maar dat ze hem in Lily's klas zouden zetten, bij de oudere kinderen, zodat hij geen gevaar zou zijn voor de jongere kindjes! En van zodra hij 1 vinger zou uitsteken naar een kindje, zou men bellen en zou ik hem stante pede moeten komen ophalen. Zo gezegd, zo gedaan. (Die nacht heb ik amper een oog dichtgedaan, kun je wel denken!)
De volgende dag zat ik vol spanning op het werk, met een knoop in mijn maag en ontzettend benieuwd wat de dag zou brengen. Het eerste wat ik deed was een telefoontje plegen naar Westminster Child Center, om te zien of ze nog een plaatsje hadden bij de driejarigen en dat was gelukkig, oh zo gelukkig het geval (nog 1 plaatsje). Ik maakte een afspraak om de volgende dag langs te gaan en Ennio in te schrijven. We zouden wel pas zeker zijn van de inschrijving na betaling van de 300 USD non-refundable registration fee en ondertekening van het contract. Het bleef dus spannend. 's Avonds ging Marcus de kinderen ophalen en kreeg hij - wonder boven wonder - te horen dat Ennio het "extremely well" had gedaan bij de grote kindjes. Hij had flink gespeeld, gewerkt, etc en er waren geen lichamelijke incidenten geweest. Ook kregen we van Lisa, de juf uit Lily's klas, de achtergrond te horen van het incident van de vorige dag. Ennio zat op de speelplaats te spelen en Lisa (die toezicht hield die namiddag) had hem aan de hand genomen om een wandeling te maken. Austin, het 2-jarige "slachtoffertje", is nogal gek van Ennio en was op hem toegestormd. Ennio vindt Austin ook heel leuk en had hem in al zijn enthousiasme inderdaad vastgegrepen bij zijn shirt, en was met hem beginnen ronddraaien. Nu is Ennio bijna anderhalve kop groter (en veel zwaarder) dan lichtgewicht Austin en bijgevolg was Austin gevallen en zijn lip beginnen bloeden. Ute kwam net langs op het moment van de val en het hek was natuurlijk van de dam. Lisa verontschuldigde zich uitvoerig bij ons, en vertrouwde ons toe dat Ennio "such a sweet boy" was, maar ook een "big boy" die je voortdurend in de gaten moest houden. Ook zei ze dat Ennio duidelijk de impact van zijn lichaam niet kent (hij is 3 maar is zo groot als een 4-5 jarige) en niet altijd beseft dat hij anderen pijn doet. Hij bedoelt het goed, maar dat komt niet altijd tot uiting. De juf beweerde dat ze dit volledig begreep.
"Trust me, I know, I raised 4 boys!!!" (waarvan 1 met ADHD, voegde ze eraan toe) Wat een schat van een juf! Ze was ook met de directrice gaan praten, en deze had dan besloten dat Ennio volgend schooljaar toch naar school mocht komen.
Allemaal goed en wel, maar wij als ouders hadden onze buik vol van heel dit gedoe. De voorbije weken waren slopend voor mij én voor Marcus die het dan nog eens superdruk heeft met het werk. Vandaag, vrijdag, zijn we naar Westminster Child Center gereden, heeft Marcus de school bezocht (ik had dit al 3 weken geleden gedaan), speelde Ennio naar hartelust in de speeltuin en in de klas (we hadden er dus direct een goed gevoel bij) en hebben we met de volste overtuiging die 300 dollar betaald! Een pak van mijn hart!!! Hier kan hij tenminste met een schone lei beginnen volgend schooljaar. Ik ben zo opgelucht. Al dat negativisme begon serieus te werken op mijn gemoed...
Van de nieuwe school reden we door naar de oude school... Vandaag vond immers ook de end-of-the-year picnic plaats in het park nabij de school. Ja, daar moesten we toch wel naar toe want Lily is de voorbije 3 jaar altijd graag naar school geweest, in het klasje van juf Catherine en juf Lisa, en we konden haar dit afscheid toch moeilijk ontzeggen... Ik heb zorgvuldig de directrice ontweken... Wel sprak ik nog uitgebreid met Lisa, die me verzekerde dat Ennio zo'n schat was en dat hij zeker mocht terugkomen... Ik heb gezwegen over de nieuwe school... moet het allemaal nog een beetje laten bezinken... We zullen hen ten gepaste tijde wel inlichten...
English summary:
Over the past few weeks, I got really upset with Ute, the principal at Ennio's preschool. She gave us a speech about Ennio's "behavior". It made us feel like she wanted Ennio out - more so than the teachers - and that she was only focusing on his "negative" behavior (running away, not following instructions, lack of language ability, not yet potty trained...). Her attitude towards him was spreading to the teachers... they were always positive about Ennio and suddenly they completely switched around. No wonder Ennio was always crying when he got to school. Long story short, we had a big confrontation on Wednesday night. There had been an incident between Ennio and a younger kid at the playground and Ennio was no longer welcome in school. I had been looking for other schools since Ute first complained and had only found one preschool which still had a spot for a 3yr old. I called yesterday and today paid the fee and settled the spot! What a relief! I honestly hope Ennio will get a better experience at this new school. It's a bitter-sweet goodbye from Montessori as Lily spent such a great time here with wonderful friends, and Ennio's experience was just so different, especially during the last month. Let's cross our fingers for the future! Lily in Kindergarten and Ennio at Westminster!
