Ik hoop dat jullie het niet erg vinden, maar vandaag moet er een hele hoop frustratie uit! Net weer een verschrikking van een brief gekregen van de
USCIS (US Citizenship and Immigration Services)... O, wat haat ik hen!!!
Maar misschien dat ik best even een beetje de situatie schets want ik merk dat velen onder jullie nogal in de war zijn als het gaat over de visa van Marcus en mij (is ook niet te verwonderen met zo'n draak van een systeem).
Anyway, Marcus
(die van Duitsland is - Stuttgart) verblijft hier op basis van een O-1 visum, dit is een tijdelijk werkvisum voor personen van "extraordinary ability". Hij is een zgn. extraordinary composer and orchestrator. Dit visum is echter maar tijdelijk, en na de eerste toekenning van 3 jaar, moet het elk jaar vernieuwd worden: een hele administratieve EN dure rompslomp (immigration attorneys vragen hier gemakkelijk minimum $2000 voor de verlenging alleen al). Vandaar dat Marcus 3 jaar geleden besloot om een green card aan te vragen (in zijn geval, een EB-1, dit is de permanente werkvergunning voor personen van extraordinary ability). Hij heeft toen dui-zen-den dollars betaald aan een paralegal (hij kende mij nog niet!) die een lousy job gedaan heeft, en natuurlijk werd zijn application vorig jaar geweigerd. Dit was een regelrecht rampscenario: immers, doordat hij de US enkele maanden voordien binnengekomen op basis van een "advance parole" (omdat zijn EB-1 application en adjustment of status "pending" waren), had hij ook al zijn rechten met betrekking tot zijn tijdelijk O-1 visum opgegeven (dat had die paralegal hem nooit verteld, dat dat een risico was), dus was hij plotseling "out-of-status" en een "illegal alien" en moest hij stante pede het land verlaten!!! Dit terwijl hij midden in een uitermate interessant project zat (de film Red Eye van Wes Craven) en mensen hier (zonder te willen stoefen) werkelijk op hem rekenden. Dit heeft mij toen zo woest gemaakt - ik bedoel, wij werken en consumeren hier volop, betalen belastingen (waar we als "aliens" niet eens de benefits van kunnen genieten), kortom, dragen ons steentje bij tot de Amerikaanse economie, en wat krijgen we: een schop onder ons gat het land uit! Nu weet ik hoe allochtonen in Belgie zich vaak moeten voelen. Het is niet plezant immigrant te zijn... Anyway, ik heb mij dan volledig gestort op het uitpluizen van de US immigration laws, heb een nieuwe O-1 application voor Marcus ingediend (met een nieuwe sponsor:
Greenspan Artist Management, zodanig dat een visum voor 3 jaar kon gevraagd worden) en heb een beroepsprocedure ingespannen tegen de green card weigering. De O-1 is gelukkig heel snel goedgekeurd (dus nu is hij weer legaal in het land tot 2008) en het beroep was hangende en hangende en hangende... het bleef maar duren... tot ik vandaag dus de brief in de bus vond met (snik snik):
appeal dismissed (beroep niet aanvaard, dus de eerste beslissing blijft overeind). Ik moet zeggen, ik had eigenlijk geen hoge verwachtingen, zijn aanvankelijk dossier van die paralegal was zo slecht, maar ja, je hoopt toch altijd... Marcus zegt:
"it's not your fault, you can't polish a turd!" maar ik ben toch opnieuw ontgoocheld... Vooral ook als ik de argumentatie van de beslissing lees: die Amerikanen kunnen nogal iemand de grond inboren, zeg! Enfin, het is nu zo, en we moeten er ons bij neerleggen... Qua onmiddellijke gevolgen verandert er gelukkig eigenlijk niets, want hij heeft zijn O-1 visum dat goed is tot 2008, maar een green card zou de zaken wel vergemakkelijkt hebben... Ik laat dit nu even rusten, maar blijf van plan om ooit een nieuwe green card procedure op te starten (from scratch), misschien dat we dan meer geluk hebben... Misschien ook dat de EB-2 procedure (met een sponsor) haalbaarder is dan EB-1? Je ziet, ik weet weer wat gedaan in mijn vrije tijd, ha!
Wat mijn eigen visumsituatie betreft (voor de geinteresseerden - is gelukkig niet zo'n horrorstory als van Marcus): ik ben hier in 2002 gearriveerd met een
F-1 visum om een masters-in-law opleiding te volgen aan
UCLA, heb toen Marcus leren kennen -mijn grote liefde - en wou dus blijven. Heb dus mijn werk in Belgie (bij
Linklaters De Bandt) opgezegd en ben terug naar de V.S. gekomen. Vervolgens het
California Bar Exam afgelegd en vol motivatie werk beginnen zoeken... niet evident!!! Mijn Belgisch diploma van de K.U.Leuven werd hier helemaal niet gewaardeerd. Toen ik mijn potentiele werkgevers wees op mijn Amerikaans LL.M. diploma zeiden ze:
"ja, maar dat is geen J.D." (zo heet de volledige rechtenopleiding). Toen ik hen vertelde dat ik toch admitted was tot de State Bar of California en dus "licensed to practise law", zeiden ze:
"ja, maar heb je een werkvisum?". Toen ik zei dat ze mij konden sponsoren om een
H-1B te krijgen, zeiden ze koel:
"niet geinteresseerd, kom eens terug als je je visum op zak hebt..." Ja, maar zo werkt het niet!!! Je moet eerst werk hebben, en dan pas kan je een visum aanvragen! Maar ja, dat kon er blijkbaar niet in... Nu goed, de aanhouder wint, en uiteindelijk heb ik dan toch een advocaat van een
kantoor in Century City (was tevens een prof van mij geweest aan UCLA - waarschijnlijk daarmee) kunnen overtuigen om mij aan te nemen. Had het H-1B visum dus op zak, maar wat gebeurt er na enkele maanden? Ik ga op kerstverlof naar Belgie en wanneer ik terugkom vertelt hij mij doodleuk dat het te druk was, dat ik te lang weg was, en dat hij dus iemand anders aangenomen heeft!!! Aangezien werknemers in California allesbehalve goed beschermd zijn (California is een at-will-employment state, dit betekent dat je op staande voet kan ontslagen worden, ook zonder grond) kon ik dus niets daartegen ondernemen. Dus opnieuw op zoek naar werk... Bij de Amerikanen geen succes, gelukkig uiteindelijk wel bij de Belgen. Ik ben dus nu werkzaam op het Belgisch Consulaat Generaal te LA en heb een
A-2 diplomatiek visum dat geldig is zolang ik daar tewerkgesteld ben. Op zich wel fijn, de job is gevarieerd en de collega's heel tof, maar soms vind ik het een beetje vervelend dat ik geen andere opties heb. Wil ik iets uitdagenders, dan kan dat niet zomaar, eerst moet ik opnieuw door de hele visum-mallemolen! Vandaar dat ik het ook wel fijn zou vinden als een van ons de green card zou kunnen bemachtigen. Dan kun je immers voor gelijk wie werken... Dus blijven we elk jaar vlijtig meedoen aan de
green card lottery. Wie weet hebben we ooit geluk! Duimen jullie voor ons?
P.S. Nog even dit: deze hele tirade is niet gericht tegen dit
land (de VS), dat absoluut P-R-A-C-H-T-I-G is, noch tegen zijn
inwoners (onze Amerikaanse vrienden zijn super, en hun medeleven en hulp ten tijde van Marcus' quasi-deportatie was echt ongelooflijk), maar wel tegen het
systeem dat sinds 9/11 blijkbaar niet echt toegankelijk meer is voor immigranten... En dat allemaal gebaseerd op dat artificiele gevoel "fear". Erg...
Hopelijk mogen deze films meedingen naar de 
