Leven? Overleven? Werken? Bolwerken? Kiezen? Verliezen?

Of de keuzes waar we dagelijks voorstaan...

Tiki beeld op Moorea.

Ik las de voorbije dagen (of liever avonden, wanneer de kinderen eindelijk in bed liggen) op de Belgische blogosfeer heel wat stukjes over de combinatie werk en gezin, en hoe moeilijk het is om dat allemaal gebolwerkt te krijgen. Eerlijk gezegd vind ik dat ook een hele uitdaging. Want het lijkt hier misschien alleen maar rozegeur en maneschijn op de blog, maar dat is het zeker niet altijd! Natuurlijk zijn de reizen en de uitstapjes fijn (en meestal blog ik alleen maar daar over), maar de werkelijkheid is dat het het merendeel van de dagen er heel anders aan toe gaat. Elke gewone werkdag is - zonder uitzondering - een race tegen de klok om de kinderen op tijd klaar te krijgen voor school en crèche, lunch klaar te maken voor de kinderen, op tijd thuis te vertrekken, Ennio af te zetten (gelukkig kan Marcus Lily brengen), collega op te pikken, tijdig op het werk te geraken (wat dus niet lukt - we komen steevast 5 minuten te laat). Als ik eindelijk achter mijn bureau neerplof, slaak ik een zucht van verlichting. Eindelijk ademhalen! Wat een gedoe en wat een stress, elke dag weer! En dan heb ik nog het geluk dat mijn werkdag er om 16u00 al opzit! Dan moet ik wel nog een uur in het verkeer gaan staan tegen dat ik aan de school ben, maar goed, in Los Angeles is het bijna onmogelijk om een kleinere commute te hebben, tenzij je vlak naast je werk gaat wonen... Wij kozen voor een leuke woonomgeving en dan neem je de dagdagelijkse verkeersellende er helaas bij.
Ook werk ik maar 4/5. Op woensdag ben ik vrij en blijft Ennio thuis bij mij. Ik weet echt niet hoe ik het zonder die vrije dag midden in de week zou moeten redden. EN, misschien nog het belangrijkste van al, ik heb een man die van thuis uit werkt en héél veel helpt in het huishouden. Okee, de was en de plas zijn voor mijn rekening, maar hij helpt echt enorm veel met de kinderen. Elke avond van 17u30 tot 20u00 doorstaan we samen de avondspits :-) Daarentegenover staat dat hij veelal in het weekend moet werken en ik er dan wel alleen voor sta (of alleen op stap ga met de kindjes).

Dus wat zit ik eigenlijk te klagen, zal je denken? Je lijkt het toch allemaal redelijk goed geregeld te hebben? Wel, wat ik eigenlijk het meeste mis, is een ontspanningsmoment voor mezelf of voor onszelf als koppel. Het is hier altijd druk, druk, druk en we komen voor alles tijd tekort. Begrijp me niet verkeerd, ik zie mijn kinderen ontzettend graag, maar ik heb het gevoel dat wij nooit eens een moment rust hebben. Dat is nu eens echt het nadeel van in het buitenland te wonen: géén grootouders of andere familie in de buurt die eens kan inspringen... als het eens minder gaat, als de kinderen ziek zijn of als je zelf ziek of oververmoeid bent, of als je gewoon de tijd nodig hebt om iets van je to-do-lijstje te kunnen doen! Soms heb ik het gevoel dat ik pas aan mijn to-do-lijst zal kunnen beginnen als de kinderen het huis uit zijn!!! Om maar te zwijgen van de quality time voor Marcus en mezelf. Bijna onbestaande. We hebben er net een pracht van een reis naar Frans-Polynesië opzitten - echt waar, we hebben er enorm van genoten, want het is daar zo onbeschrijflijk mooi, echt het paradijs - maar toch konden we geen seconde op ons gemak zijn omdat we voortdurend de kinderen in de gaten moesten houden. Ik had 3 boeken mee op de iPad en heb niet 1 pagina kunnen lezen. (Nog zoiets, het is al meer dan een jaar geleden dat ik nog een boek heb gelezen... tot mijn grote spijt) Nu ja, dat zal wel eigen zijn aan het hebben van kleine kinderen. Ooit kan ik weer lezen, dat houd ik mezelf toch voor!!! Anyway, dat zijn zo een beetje de keuzes die wij - als immigranten in een vreemd land - gemaakt hebben en waar we dus de gevolgen van dragen.

En toch is het niet allemaal zo negatief, hoor. We hebben dan wel geen tijd voor onszelf, maar we doen des te meer dingen met de kinderen. De weekends zijn hier steevast zonnig en het is dus leuk om op uitstap te gaan. De zee, een park, een speeltuin,... We kunnen veel buiten zijn en iedere weekenddag voelt hier wel als een vakantiedag. Dat het huishouden er blijft bij liggen, dat is dan maar zo. Op dinsdag komt trouwens de poetsvrouw, dus rommelig blijft het wel, maar het wordt nooit echt vies ;-)

Ook ben ik blij dat ik kan werken en ik 4 dagen op de 7 mijn professionele ding kan doen. Want eerlijk, een hele dag thuis zijn met de kinderen is vermoeiender dan een drukke dag op kantoor!!! Soms ben ik blij als ik op maandagmorgen eindelijk eens op het gemak een kop koffie kan drinken aan mijn computer :-) In de wetenschap natuurlijk dat onze kindjes in goede handen zijn. We hebben een heel lieve onthaalmoeder voor Ennio en ook Lily gaat graag naar haar schooltje (al vraagt ze de laatste tijd wel heel veel of de school nu eindelijk gedaan is en wanneer ze op kamp mag!).

We kruisen onze vingers dat onze kindjes gezond zijn (al had ik wel liever gewild dat het betere slapers waren ;-)) en dat we een medische verzekering hebben in een land waar het recht op gezondheidszorg niet iets vanzelfsprekends is (nog een reden waarom ik werk!). Op dat vlak zijn jullie in Belgie wel verwend! En gelukkig maar, het zou overal zo moeten zijn!

De balans helt dus toch over naar de positieve kant! Nu kan het ook zijn dat dat komt omdat ik er probeer op te letten een positieve ingesteldheid te hebben en alles sowieso probeer positief te bekijken. (Marcus ook trouwens, nog meer dan mezelf) Het heeft geen zin te blijven zitten in de negativiteit, je maakt het er jezelf alleen maar moeilijker door. Geen schuldgevoelens hier dus (of toch niet te veel), we proberen gewoon te genieten van elke dag. Het leven is vluchtig en soms veel te snel voorbij, dat hebben we de laatste tijd helaas ook een paar keer moeten ervaren.

Carpe diem is de boodschap, en ik wens dat iedereen toe!

Music concert and more

Een greep uit onze activiteiten van mei:

- Lily had muziekconcert op school (woensdag 22 mei). Het thema was "Farm Songs and the Sounds of Moo-sic" :-) Vandaar dus dat we zo regelmatig Old McDonald Had a Farm mochten aanhoren de laatste tijd! Bijzonder was vooral dat de kindjes ook de Spaanse versie hebben geleerd en dus ook ten tonele hebben gebracht.

Hier speelt Lily de begeleidende muziek op de xylofoon.

En hier staat het groepje klaar om te beginnen zingen! Ter info: Lily's favoriete vriendjes zijn Jasper (uiterst links in het oranje t-shirt) en Jackson (uiterst rechts in het blauw gestreepte t-shirt). Haar beste vriendinnetje blijft nog altijd Lola (het meisje rechts naast haar)

- Vandaag, maandag, is het Memorial Day en dus lang weekend!  
Zaterdag ben ik met de kinderen naar Ojai gereden en hebben we de namiddag doorgebracht aan het zwembad te Casa di Sercu! Bram en Evy organiseerden hun eerste "Annual Backyard Camping Fest". De kids vonden het opzetten van de tenten in de tuin de max! Aangezien ik alleen was met de kinderen (Marcus voelde zich niet zo lekker en moest nog wat werk inhalen) zijn we niet blijven kamperen maar hopelijk lukt dit op de volgende editie wel! Ik denk dat de kinderen het super zouden vinden! Jammer genoeg heb ik geen foto's gemaakt. Ik had mijn handen vol met het in de gaten houden van de kinderen aan het zwembad. Sinds Lily's zwembadmaneuver in Tahiti ben ik echt wel bang van verdrinking, zelfs al hebben ze allemaal zwembandjes aan! Maar we hebben het dus allemaal overleefd en het was een heel plezante namiddag met als afsluiter een lekkere BBQ!

Zondag zijn we op babybezoek geweest bij Allie en Dave die in Thousand Oaks wonen. Opnieuw een lange rit, we hebben weer de nodige kilometers afgelegd dit weekend! Allie heeft een heeeel zware bevalling achter de rug, ze heeft heel veel bloed verloren en begint zich nu pas (baby Marlowe is nu 5 weken) weer een beetje normaal te voelen. Gelukkig voor hen is hun meisje een redelijk gemakkelijke baby die niet te veel huilt en goed slaapt. Lily was gek van de baby - wat een verschil met pakweg 2 jaar geleden toen ze vooral stikjaloers was op pasgeboren baby's en het al op een huilen zette als ik de baby nog maar een blik waardig gunde! Ze vond het geweldig de baby te mogen vasthouden en kusjes geven! Trouwens, ook een grappig weetje: ze vindt het in het algemeen fantastisch om te kussen. Zowel de jongens in school mogen er aan geloven (ze is niet alleen, de meisjes noemen het "the kissie kissie game" en daarbij worden de jongens van de klas - soms tot hun grote ergernis - door alle meisjes van de klas achternagezeten en gekust!!!), als jongere baby's en peuters (Flinn bvb. op zaterdag werd ook bedolven onder de zoentjes!). Amai, wat gaan we daar nog mee tegenkomen!!!
Vandaag blijven we rustig thuis en heb ik eindelijk wat tijd om te wassen, strijken, boodschappen te doen, kortom, de nodige huishoudelijke taken weer te vervullen!

Iedereen een prettige week gewenst!
Groetjes! 

Solvang en Sunny Fields Park!

Kroost en moeder!

Moederdag op zondag en dus trokken we er op uit! We bezochten een stadje waar we nog nooit geweest waren: Solvang. Jammer dat we nogal wat file hadden op de 101 en er dus méér dan 3 uur over gedaan hebben om er te geraken! Maar eens aangekomen vonden we het echt leuk om er rond te wandelen: kleine straatjes, gezellige, groene pleintjes, enorm veel Deense bakkerijen met de lekkerste broden en gebakjes, lekkere ijsjeszaken, gezellige caféterrasjes,... (Valt het op dat ik het "gezellig" vond? Want echt modern is Solvang niet - in tegenstelling tot het echte Denemarken en trendy Kopenhagen - eerder een beetje ouderwets zelfs, maar toch... heel gezellig :-))

De kinderen vonden vooral de grote speeltuin Sunny Fields ("Solvang" is Deens voor "Sunny Fields") de max en ik moet hen gelijk geven: ik zag zelf ook nog nooit zo'n toffe playground hier in California!

Ze konden er maar geen genoeg van krijgen en hebben er tot (bijna) zonsondergang gespeeld! In de auto vielen ze dan natuurlijk als een blok in slaap. Gelukkig duurde de terugrit minder lang en na een ruime 2 uur waren we weer thuis. Ik keer zeker graag nog eens naar Solvang terug (al was het maar om er een aantal broden in te slaan!), alleen jammer dat het zo ver is!

Een aantal indrukken van een plezante dag:

IJsje eten!

Onze spookjes worden op onweerstaanbare wijze aangetrokken tot water!

Ennio probeert de penny terug op te vissen die Lily er ingegooid had. Lily vertelde ons haar wensen. Eerst wenste ze dat ze een engel zou worden, daarna een vlinder, en tenslotte een zeemeermin ("I wish I could be an angel and fly far far away, or no, a butterfly!" "Can I have another money, mama? Please please please? Because I wish I could be a mermaid!"

Vakwerkhuizen

Een replica van de Kleine Zeemeermin kan in Solvang natuurlijk niet ontbreken!

Hier kochten we superlekker brood!

Sunny Fields Park!!! Vanaf nu onze favoriete speeltuin!

Na amper 5 minuten had Lily al vriendinnetjes gemaakt!

Alleen schommelen toen de meisjes weg waren.

Harder duwen, papa, harder!

Ennio op de schommel

En maar draaien!

Ennio liep graag rond op het enorme baseball field.

Het park is heel groot. De kinderen konden er naar hartelust rondrennen.

En maar springen!

Windmolen!

In plaats van van de glijbaan af te glijden, klimt Lily er liever op. Typisch...

De watermist deed deugd, want het was een heel warme dag!

2 yr check-up Ennio

Ennio at his own birthday party at the daycare!

Ennio had his 2 yr check-up today.  He got measured and weighed and continues to be a big boy (97th percentile).

Stats:

Nederlands
Lengte: 95 cm (7,5 cm gegroeid op 6 maanden)
Gewicht: 18 kg!!! (3 kg bijgekomen op 6 maanden)
Hoofdomtrek: 49 cm (- 1 cm??? Ze moeten hem dus verkeerd gemeten hebben vorige keer of deze keer! Ik ga er toch van uit dat zijn hoofd niet gekrompen kan zijn...)

English
Length: 37 1/2 inches (he grew 3 inches in 6 months)
Weight: 39 pounds 8 oz (+ 7 pounds in 6 months)
Head circumference: 19 1/4 inches (- 3/4 inch??? How is that possible? I'm guessing they measured him incorrectly last time or this time around)

Lily was with us at the doctor's office. I wanted to have her ear checked out as she got an ear infection in Tahiti and I wanted to be sure that her ear was clear now. Actually, I doubted it since she was still complaining that her ear hurt. The doctor diagnosed a "swimmer's ear" and prescribed new ear drops. Let's hope her earache will be over now soon!

By the way, we weighed Lily and she's now 19 kg (42 lbs) - that's only 1 kg more than Ennio. I bet you next visit, Ennio will be heavier!!!
She's 112 cm (44 inches) tall (+ 5 cm since last visit at 4 yrs).

Lily behaved extremely well at the doctor's office. She was really interested in one of the books that had lots of drawings of the human ear (inside and out)!  The doctor in the meantime asked me all kinds of questions about Ennio's development. He's doing okay except that the doctor believes he has a mild speech delay and advised that we have a developmental assessment done by one of California's Regional Centers. The service is free for California residents. To tell you the truth, I'm not that worried about Ennio's speech development. Yes, he's behind compared to the "average" two-year old, but he's growing up in a multiple language household, and more importantly, he is making progress. It's not like he's standing still. He is imitating our words, he vocalizes animal sounds,... He's very good at figuring things out - the most dangerous ones first!!! (unlocking doors, unplugging safety outlet plugs, grabbing the phone and dialing numbers,...), but he also likes to put his shapes into the right holes of his toy box. He loves sitting on my lap at night and "reading" a book (preferably with lift-up flaps and sounds, haha!). I've discussed Ennio's "delay" with other moms and some of them, with older children, said their sons only started speaking at three!  So, we have some time left before I really need to start worrying! Anyway, the doctor did seem to insist on having the developmental assessment done, so I will set up an appointment. We'll see what it'll give.

He further had his Hep A vaccine shot and a blood test done for anemia (a little prick in his toe). The results were good.

Enough doctor's talk!

What else is new?
I had a tour last Saturday of the Dutch School LA, located in North Hollywood (a 1/2 hour drive from where we live), and really liked it. I do think Lily needs this or she will never be able to speak Dutch! Maybe it is different when both parents are Dutch-speaking, but as a the only Dutch-speaking one, I find it extremely difficult to teach my language to my children. When we do stuff together as a family, we speak English. It's only on a one-on-one basis that I speak Dutch with them and it just doesn't seem to be enough. So I will sign Lily up for next school year. She'll have 3 hours of "Dutch class" on Saturdays. It actually sounds more serious than it is. We visited the classroom for the 4-5 yr olds and it is very playful. It is basically a preschool environment with the only difference that the teachers speak and play with the children in Dutch! There is a big playground and a huge sandbox at the school and Lily loved it. Let's hope she'll love class as well :-)
I liked the group of parents that I met. Most parents stick around during their kid's class (especially if they drove from far), have coffee & apple pie and chat! Sounds like fun to me!!!

After the tour, we went to Barbara and Peter's place and spent a sunny afternoon by the pool.

On the air mattress in the pool!

Martha and Louisa were a bit shy at first, but at the end of the afternoon all four kids were running, giggling and screaming while playing "catch" (tikkertje). Great entertainment!

Martha and Lily on the crocodile!

On Sunday we stayed home. As good as the kids behaved on Saturday, all the more difficult they were on Sunday!!! I don't know what got into them, but I didn't like it.  Was it the rain and the fact that they couldn't play outside? They just kept on whining and crying for no reason. Lily only wanted to watch movies and when I told her she'd seen enough, she started crying "I am so sad. You make me so unhappy." What the --?! Spoiled little brat!!!
You'd think they were tired (they were!) but sleep??? Oh no!!! I tried to put them down, but to no avail... Sigh!  Thank G-d, Pamela came by and later on Hans too, so I got some grown-up help!!!
We did end up putting the kids to bed early (Ennio even before 6 o'clock!) He obviously needed it, because he slept until morning! So glad not all days are like this!

That's it for now!
Until soon!

Nog 2 hele schone foto's...

Allé, dat vind ik toch...

En jullie?

Tahiti et ses îles!

Ia Orana! (= Tahitian for "Hello!")
We just returned from French Polynesia where we spent 10 days on the beautiful island of Moorea.

Moorea is a neighbor island of Tahiti.  It is much smaller and not as busy, perfect for a holiday with kids!

Moorea is shaped like a heart!

We left on Tuesday, April 16, at night (which gave me time to pack during the day) and took the red-eye flight from Los Angeles to Papeete with Air Tahiti Nui. 8 hours later we landed in Papeete Faa'a International airport (5 o'clock local time). We were greeted by Moana ("ocean" in Tahitian), a super friendly guy from the travel agency, who took us to the Ferry dock where we took the Aremiti 5 ferry to Moorea, just a 30 minute boat ride. Once in Moorea, we were picked up and finally got to our hotel, the Intercontinental Resort and Spa, our home for the next 10 days!

Lily, the dare-devil... sigh!

Since we arrived so early, our bungalow wasn't ready yet (we had requested a beach bungalow), so we were offered to stay in a garden bungalow with private plunge pool for 1 day. (They also suggested an over-the-water bungalow but I thought that would be too dangerous with the kids). Even the fact that this bungalow had a pool worried me a bit, and talk about having a feeling... Lily indeed nearly drowned when we weren't watching her for a minute!!! (She had her floaties on, but had taken them off "to be like daddy", the naughty little girl!!!) We are sooooo grateful nothing happened and that she was able to save herself. The rest of the holiday, I didn't take my eyes off her for another second!!!

You can imagine I was very happy when we moved to room 404, our beach bungalow, a much safer place to live!!!

Lily playing in the sand on our little stretch of beach

On Thursday, we explored the hotel gardens and swimming pool.

Thursday, 6:30 AM! Ennio and Marcus are taking a little walk before breakfast.

GOOD MORNING, everyone!

Writing beach messages...

So much to see!

At the beach!

On Friday, we went to the Dolphin Center and had a meet and greet with the dolphins! 

Close encounter!

There are currently 3 dolphins in the center. We met up with Lukahi, an 18-yr old male dolphin. He was the sweetest dolphin ever! Lily loved hugging and kissing him. Lukahi played a little trick on us and splashed water all over us, which made us all laugh but also absolutely terrified Ennio! Our poor boy was so scared. He held on to Marcus as tight as he could!

 

 
All in all a very special experience! We also visited the sea turtle's center where the association "Te Mana o te Moana" takes care of wounded turtles before freeing them.

On Saturday, we decided to rent a car and make a tour around the island. We drove up to the Belvedere, the panoramic viewpoint of Moorea, where you have a spectacular view over Opunohu Bay (on the left) and Cook's Bay (on the right), separated by Mt. Rotui, the sacred Mountain of Ancient Polynesians. We had a late lunch at Moorea Beach Cafe and did some shopping in Maharepa.

Ennio chasing the many roosters on the island!

Belvedere look-out point!

On Sunday, we laid low and stayed at the hotel by the beach and the pool.

Monday, April 22: one of the highlights of the holiday! We got a car for the day and decided to go to the Lagoonarium in Afareaitu to snorkel and swim with the lagoon's colorful fish. It was beautiful out there! We got to pet sting rays and snorkel to our heart's content. Some of the other visitors (from New Zealand and Australia) told us that this was some of the best snorkeling they had ever done. The fish in the coral reef were so big, bright and colorful, and there were even - hold your breath - baby sharks!!! Yes, I was in the water with baby sharks swimming right in front of me! I do have to say that I didn't feel too comfortable about that and swam back as fast as I could!!! I don't care everyone tells me it's okay and they don't hurt you! I'm a scaredy-pants!

Ready for some serious snorkeling!

On our way to Afareaitu

On the boat to the Lagoonarium

Lily is sharing a snack with Ennio.

Coral reef

Pretty shells!

Sting rays!

Look at the colors!

We just couldn't take enough pictures...

Almost everyone in Polynesia has beautiful tattoos.

At night, we had dinner at Kaveka restaurant where we enjoyed a beautiful sunset.

 

Not a bad place to have your last milk bottle of the day!

 

 

On Tuesday, we had signed up for an excursion with Hiro's Tours. Another fun activity! I especially enjoyed the picnic on the motu, where our guide proved to be a real stand-up comedian and showed us how to tie a pareo (I had no idea there were so many ways!!!) and how to open a coconut and make a fresh "poisson cru" salad. Oh, how I love Tahitian food! I would die to have another poisson cru or tuna tartare, with fresh pineapple juice and coconut ice cream as dessert!

Lily is having fun on the hotel's golf carts!

Cracking up!

Pretending to drive!

On Hiro's boat!

Shark alert during snorkeling time!!!

I just don't trust them...

Back on the boat!

The "swim with the sharks" is a popular activity here... Hmm, not really for me!

There are a lot of other fish to see too!

Ennio loved the boat...

... and climbing up and down its stairs!

Sting ray alert!

Lily always made sure the fish were getting enough food!!! (her leftover baguette usually)

We had to make sure Ennio wouldn't attack the rays!

We got a nice sun tan that day... and are showing off our new rings!

Wednesday. Lily's ear hurt and we went to a doctor in Maharepa to have it checked out. She got diagnosed with an "otite" (small ear infection) and was prescribed antibiotic ear drops. We had lunch at Moz Cafe and then returned back to our hotel and rested a bit. At night, we had dinner at the beach of our hotel (feet in the sand!) and enjoyed the Polynesian show. Ennio really got into it and clapped non-stop until... the fire dancers came on stage. OMG, when the one guy put the fire torch in his mouth, Ennio just freaked out and started screaming! Marcus quickly took him out of his high chair and comforted him, but our little guy was so terrified, that he refused to sit in that high chair for the rest of the holiday (fear that he couldn't get out, escape?)
Poor little fellow...

In retrospect, I don't think our holiday was the "ideal" holiday for children. First of all, there is "danger" everywhere, as the resort is not really designed with kids in mind (even though our travel package was a "family get-away" deal: kids stayed and ate for free!!!). It is geared towards couples, esp. newly-weds on honeymoon. These people don't have kids and some of them did not seem very understanding when we had to deal with a tantrum, raise our voice to the kids, etc... I could see them thinking "We will do it differently!!!" Haha, just you wait :-)

Lily got this cute hand-made Tahitian dress in Haapiti Petit Village

At the store in Haapiti

Sipping fresh juice in Moz Cafe

Before the show :-)

Lily was very impressed!

Still happy!

I had read in my travel guide about Coco Beach, a restaurant on Motu Tiahura (a small islet, across from our hotel) that would pick you up by boat so you could spend the day on the motu, snorkel in the coral gardens, enjoy the private white sand beach, lounge in the hammock under the shady trees, etc. That all sounded very appealing to us, so we decided to make this our excursion for Thursday! Oh my god, when we got there, we honestly believed we were in heaven!!! Look at the photos! It was just perfect. The family who owns the restaurant has a little girl, so there was even a little playground for the kids to play (We didn't see any other playgrounds on the island, so this was quite the find for us!) Lily made friends with the girl, who invited her into her house (a small hut on the motu). They jumped on the bed, painted faces, and watched TV. Yes, there was indeed TV in the small hut, everything was powered with solar panels. Smart idea, if you come to think how much sun French Polynesia is getting!

My heaven on earth!

Look at the food! Shrimp curry and fresh tuna served in a coconut with pineapple juice and a Hinano Tahitian beer! It doesn't get any better than this!

The solar panels!

Around 3:30 PM the restaurant closed so the owner took us back to Moorea mainland. We went back to our room, let the kids rest for a bit and after a few hours, headed out for dinner to Le Sud, a restaurant that had been recommended to us by Kristel and Jan Ottenbourg, who have lived in Tahiti for 10 years I believe. They just recently moved to Dubai. Too bad we couldn't see them now that we finally made it here! We were the only customers in Le Sud (it's low season now) so got very good service! Since the tables are outside, we could park our car close to our table, so Ennio, who was still sleeping, could stay in his carseat while we were eating. Worked out great!

Friday, our last full day. The weather was overcast and we thought we had seen enough beach over the past few days, so we went on a roadtrip again! We first drove to Tahiti Arômes where I got some vanilla beans and vanilla sugar (to use for cooking at home). We also visited the Opunohu Lycée Agricole and had the best pineapple juice ever at the local cafeteria of the school! I got some coffee and locally grown pineapple-passion jam. Our breakfasts at home will have a Tahitian flavor from now on! We took the "Route d'Ananas" back to Cook's Bay which led us through Moorea's pineapple fields. Beautiful!

Lily made friends with the lady from the Lycee's juice bar.

Pineapple fields!

Cook's Bay

At night we were pretty exhausted. We ordered room service, I packed in the meantime, and we had an early night.

Saturday already, time to leave! We fortunately were able to get a late check-out, so we only had to leave the room at 2:30 PM, just before being picked up to get to the Ferry terminal. We had our last walk on the beach, soaked in the beauty of this place, and then left - back to Papeete. In Papeete, Moana was waiting for us. Since our plane to Los Angeles only left at midnight, he took us to the Roulottes where we spent a few hours before going to the airport. Ennio was so excited at the airport, seeing all those planes, that he hardly slept. I suppose he got overly tired and exhausted because he threw up twice on the plane (once on me and once on Marcus)! O-oh! We were happy to get home on Sunday around noon, so we could change, rest, unpack... Ennio and Lily were also both excited to be back home and be able to play with their toys again (esp. Ennio, I have to say). Lily kept saying she misses the island!

Last breakfast...

Last beach walk!

Fish going for Lily's bread crumbs!

Drinking coconut water!

At the Roulottes in Papeete

Bye bye! Nana!
Thank you! Mauruuru!

Yes, it was a wonderful holiday, but as I said, maybe not ideal with kids this age. If we ever go again (because it IS beautiful) then probably without them... so probably not in the next few years :-)