OK, ik kom weer een paar dagen achter... Ondertussen is de Oscar-gekte alweer gaan liggen, maar ik wou toch even meegeven hoe we de avond beleefd hebben. Het was een lange dag voor mij... Lily besloot om om 5 uur al op te staan (en Ennio was midden in de nacht ook al wakker geworden... waarschijnlijk nog steeds vanwege de jet lag) dus erg fris voelde ik me niet in de loop van de dag. We waren vanaf 16u00 uitgenodigd bij de Driscoll familie. Lily zat vorig jaar met hun dochtertje Lilly in de klas en hun zoontje Timmy is een paar maanden ouder dan Ennio. Nu had Lydia nog een aantal ouders en vrienden uitgenodigd om bij hen naar de "red carpet" en de Oscar-ceremonie te komen kijken. Dat kwam goed uit voor ons. We waren ook wel op het Belgisch consulaat uitgenodigd (die een screening hield ter gelegenheid van de Belgische kortfilm-nominatie "Death of a Shadow") maar daar konden Lily en Ennio niet mee naar toe. Nu zat Lily al vanaf 5 uur 's morgens te vragen wanneer ze eindelijk naar "big Lilly's" mocht! Lydia had het supertoffe idee opgevat om een "potluck" te houden en elk van haar gasten een schotel te laten maken die op een of andere manier verwees naar een of meerdere films die genomineerd waren. Ze had mij gevraagd om "Amour" en "les Miserables" te vertegenwoordigen en een soep of iets dergelijks te maken (for the peasants, right?) Ik antwoordde al gekscherend dat als ik die films moest vertegenwoordigen, dat ik dan helemaal niets moest meebrengen omdat iedereen uitgehongerd is of zichzelf uithongert in die films! Alle gekheid, ik maakte zaterdagavond ajuinsoep (naar een recept van Jamie Oliver) en was op zondag blij dat ik niet meer hoefde te koken... Andere gasten brachten Middle Eastern food mee (couscous salade, pitabrood met hummus, dolma stuffed grape leaves) (o.a. Argo), er waren Hurricane cocktails (to represent the south - Django Unchained, Lincoln, Beasts of the Southern Wild), garnalencocktail met dip (Life of Pi), enzovoort enzoverder. Echt heel gezellig! Rond 17u00 zetten we ons allemaal voor de TV, maar met de kleine kinderen was het natuurlijk niet evident om te kijken. Ik moest regelmatig achter Ennio aanhollen om er voor te zorgen dat hij geen ongelukken tegenkwam! Lily daarentegen, daar moest ik niet naar omkijken. Zij speelde heel lief met haar vriendinnetjes. Soms kijk ik er echt naar uit dat Ennio al wat groter is, zodat ik niet meer voortdurend achter hem aan moet... Maar ja, deze periode komt nooit meer terug, en later zal ik het wellicht nog missen!!! Mijn kleine schat...
Rond 19u30 werd het Ennio echt teveel. Hij was moe en wou naar bed. We zijn dan ook vroegtijdig weggegaan en hebben thuis in bed verdergekeken (op de laptop). Ik ben blij dat Argo gewonnen heeft! Het was de enige film die ik had gezien - enkele weken geleden op onze date night. Echt een hele goede film en een terechte winnaar volgens mij (alhoewel ik natuurlijk niet kan vergelijken). Nu heb ik ook wel zin om Silver Linings Playbook te gaan zien. Misschien een idee voor een volgend avondje uit?
Gebroken nachten, hoofdpijn, keelpijn, hoestbuien, stem weg, moe moe moe,... Ach ja, je moet er iets voor over hebben... Wat is het gezegde ook al weer? Een kermis is een geseling waard!
Gelukkig gaat het vandaag al iets beter, alhoewel mijn bioritme nog steeds niet op punt staat. Vanmorgen werd ik om 5 uur wakker! Lily was ook vroeg wakker en dus hebben we samen in de keuken wat moeder-dochter tijd ingehaald. Ik maakte koffie en pannenkoeken en Lily kleurde en knipte en vertelde honderduit. Zo weet ik nu dat ze later ook kindjes wil, namelijk een baby boy en baby girl alle twee tegelijk in de buik, een tweeling dus! De jongen zal Jasper heten (naar één van haar vriendjes) en het meisje zal een prinses zijn en zal ze Rapunzel Sarah noemen :-).
Later in de voormiddag gingen we naar de zwemles en waren er werken bezig in onze buurt. Ik vertelde Lily dat de mannen de weg aan het 'fixen' waren en dat ze daarom putten aan het graven waren. Waarop Lily: "Are they looking for a treasure, mommy?" Toch fantastisch hoe een kind altijd in een sprookjeswereld vertoeft! Ik heb geantwoord dat ze inderdaad, wie weet, misschien een schat zouden vinden. Je weet maar nooit!
Hello Kitty face painting!
De zwemlessen zijn weer van start gegaan! Lily zit nu in niveau Preschool II - Seahorse. Ze blijkt de enige in haar groepje te zijn en krijgt dus eigenlijk privé-les!
Drijven!
Ennio lijkt minder last te hebben van de jet lag als ikzelf. Hij is tenminste niet ziek. Hij wordt wel nog midden in de nacht voor langere periodes wakker... Overdag nog steeds hetzelfde kereltje... gaat graag "bye-bye" (d.w.z. op stap) en klimt overal op en af (met nog steeds af en toe een valpartij tot gevolg...)
Lily had no time to get bored while mommy and little brother were away! She had a sleepover at Karl's, went to Disneyland with daddy and celebrated Luka's 5th birthday too!
De voorbije week (van 10 tot 18 februari) waren Ennio en ik in België op bezoek bij mijn ouders en we hebben ons heel erg geamuseerd! Ik wou ervan profiteren om nog eens met Ennio te gaan voor hij 2 jaar wordt in april, omdat hij tot dan toe gratis vliegt en je enkel de taksen hoeft te betalen. Natuurlijk heb ik wel zitten stressen op voorhand omdat ik er geen idee van had hoe de vlucht zou meevallen, zo met een peuter van 15 kg op mijn schoot, maar het is uiteindelijk allemaal beter verlopen dan verwacht/gevreesd. Alle lof voor het personeel van Air France dat ons spontaan (dus zonder dat ik erom moest vragen) super geholpen heeft. Ik mocht als één van de eersten aan boord gaan. Ik had weliswaar een bulkhead seat waar er in principe een bassinet kan gehangen worden, maar Ennio is intussen te groot voor zo'n mandje (gaat maar tot 10 kg), dus vroeg de vriendelijke stewardess of ik misschien een extra stoel wou? Euh, jaaa, heel graag zelfs! Ik kon wisselen van plaats met een man in de rij achter mij (naast wie er een plaats vrij was) en zodoende hadden Ennio en ik 2 zitplaatsen! Ennio vond het TV-schermpje op de stoel voor hem geweldig, en de afstandsbediening nog veel meer! Hij heeft zich uren beziggehouden met op alle knopjes te duwen. Ik weet eigenlijk niet of dat toestel het overleefd heeft... Ook had ik boekjes bij, Bumba op de iPad en nog een aantal spelletjes. Hij heeft niet zoveel geslapen. Hij viel wel in slaap, maar telkens hij van positie wou veranderen, werd hij wakker en begon dan wat te mekkeren, maar geen enkele keer is hij luidkeels beginnen wenen of krijsen. Een hele opluchting!
Op LAX - klaar voor vertrek met de enorme Airbus!
Eenmaal aangekomen te Parijs (na een vlucht van 10 uur), stonden mijn vader en broer ons op te wachten. Heel sympathiek van hen om ons op te halen, zodat we niet nog eens een trein of een ander vliegtuig hoefden te nemen. Ennio viel als een blok in slaap in de autostoel en ook ik kon even dutten. Na iets minder dan 3 uur stonden we in Roeselare waar het een blij weerzien was met neefje Robbe en nichtjes Amélie en Jolien! Ennio moest even wennen aan al die nieuwe gezichten... waarschijnlijk had het ook met vermoeidheid te maken. Na een badje gingen we vroeg in bed (rond 20 uur) en sliepen we - met een korte nachtelijke waakstonde van een uurtje of zo rond 3 uur - door tot 10u30 de volgende morgen!!! Ik voelde me super uitgerust! Waw! Ook de volgende nachten werden Ennio en ik telkens wel even wakker, maar sliepen daarna gemiddeld tot 9 uur de volgende morgen. Hoe vreemd hé, in Los Angeles slaapt Ennio nooit zo lang!
Alle kindjes samen in bad!
Prachtig uitzicht op de Westvlaamse weiden!
De nacht van zondag op maandag vroor het en sneeuwde het. Wat een verschil met de milde Californische temperaturen die we gewend zijn, maar ik was goed voorbereid en had warme kleren en schoenen bij. Ennio genoot van zijn sneeuwwandeling met opa in de tuin!
Met opa op verkenningstocht!
Met mama op stap!
Having so much fun!
Oma kijkt van binnen uit naar Ennio's capriolen!
Super die sneeuw!
Binnen gezellig spelen met de autobaan!
Op maandag staken we dus niet zoveel uit. We rustten vooral en Ennio kon op het gemak wennen aan de nieuwe omgeving en oma en opa's aanwezigheid! O ja, aangezien we op de middag onderweg waren, hadden we lunch in Brasserie Ter Vijfweghe te Rumbeke (vlak aan Sterrebos). Echt een aanrader, heel vriendelijke bediening en heerlijk eten!
Op dinsdag besloten we in de namiddag Gent te bezoeken. Wat een prachtige stad is dat toch. Ik kon een nieuw paar schoenen op de kop tikken (Dries Van Noten aan -65%) en verder was het gewoon leuk wandelen in de straten, over de marktjes, langs de leien...
De Korenmarkt
Prachtig, toch? Ik wil de volgende keer weer terug, met meer tijd!
's Avonds draaiden we nog af langs Brugge en kwamen toevallig terecht in restaurant De Nisse, ook weer een voltreffer! Het restaurant was heel gezellig versierd voor Valentijn en de eigenaar was enorm lief tegen Ennio, die het eigenlijk wel gehad had na zo een drukke dag en het liefst van al naar huis wou! We hebben dan ook snel snel gegeten - spijtig, maar ja, met een kleine peuter 's avonds nog gaan eten is duidelijk geen te best idee, dat hebben oma en opa nu ook bijgeleerd!
Hier was Ennio nog enthousiast - 5 minuten later wou hij niet meer stilzitten en vloog alles in de grond!
Op woensdag kwam mijn vriendin Isabel met haar zoontje Julien (26 maanden, dus 5 maanden ouder dan Ennio) langs voor koffie en taart. Het was leuk de interactie tussen onze zoontjes te zien. Julien kan al heel goed babbelen en geconcentreerd spelen, terwijl Ennio nog maar een handvol woorden kent en nog niet zo gericht speelt, maar ze kwamen toch goed overeen! Na de taart gingen we buiten een luchtje scheppen in de tuin.
Julien en Ennio
Isabel op stap met de 2 jongens.
Hollen, maar!
Donderdag! Alhoewel het gevaarlijk op de weg was (aanvriezende regen, dus gladde wegen!) raakten we toch, heel voorzichtig rijdend, tot in Restaurant De Geit, waar we ter gelegenheid van oma's 60e verjaardag van het Valentijnsmenu genoten (ah ja, het was Valentijn die dag!). Waarschijnlijk wegens de ijzel waren er verder geen andere gasten en hadden we dus de hele ruimte voor ons alleen! Het eten was super lekker en ook de kindjes waren heel erg in form! We aten en dronken tot 4 uur in de namiddag, zoals wellicht alleen een Belg dat kan :-) Gezelligheid ten top!
Robbe, Amélie, Charlotte, Jolien en Wouter
Tante Katrien, Opa, Oma en Ennio
Amélie lust wel een colaatje en tekent Jip en Jannekes na. Ze schrijft ook al heel mooi en kan bijna alles lezen! (1e leerjaar)
Robbe ook aan de cola en druk bezig op de laptop!
Het voorgerecht: carpaccio van coquilles met limoensausje en groene appel. Mmm!
Onze barman!!! (photo by Amélie)
Het restaurant... heel gezellig! (photo by Amélie)
Vrijdag. Uitrusten. Oma paste op de kindjes en ik ging snel wat winkelen in Roeselare. In de namiddag ging ik met mijn schoonzus Charlotte en de kindjes naar deindoor speeltuin van het Boudewijnpark in Brugge en pikten we ook de Dolfijnshow mee.
Robbe, Amélie en Jolien
Ennio in de speeltuin!
De zeeleeuw!
Ennio was gefascineerd door de show!
Terug binnen in de speeltuin. Hij vond het leuk in het ballenbad, maar absolute favoriet was het springkasteel. Ik maakte een filmpje: klik hier.
In de auto op weg naar huis. Robbe en Ennio doen "wiew..." in de bochten.
Op vrijdagavond gingen we frietjes eten in frituur Koe-Koe, naar het schijnt een van de beste frietkoten van België! (ze wonnen onlangs een award). Ook Ennio wist de frietjes met mayonnaise en de frikandel zeer te smaken! Ik bestelde natuurlijk een garnaalkroket. Yummie, yummie!
En daarna was hij nog niet moe, nee, maar ging hij dansen op de muziek van de TV!
Zaterdag. Een drukke dag voor de boeg, voor mij althans. Ik ben doopmeter van Oscar, het zoontje van mijn vriendin Virginie, dat op 7 nov. 2012 werd geboren. Vandaag was de doop gepland. Ik had nog niet beslist of ik Ennio zou meenemen of niet, maar Ennio nam het besluit in mijn plaats... Hij voelde zich blijkbaar niet lekker, moest na het ontbijt overgeven, en dus was het snel een uitgemaakte zaak dat hij gezellig bij oma zou thuisblijven en veel zou rusten. Ik gaf hem nog een badje en ging daarna op pad. Maar goed dat Ennio thuisbleef want in de namiddag zou hij nog 2x overgeven! Het slapen moet hem evenwel goed gedaan hebben, want op zondag voelde hij zich al veel beter en kon hij zijn eten binnenhouden.
Badje voor ik vertrok.
Tandjes poetsen!
Genieten van de stralen!
En dan... Oscar! Het was super mijn metekindje voor het eerst te ontmoeten! Wat een schatje. Hij deed het goed in de kerk. Geen traan heeft hij gelaten toen het wijwater over zijn hoofdje stroomde (de priester had het water wel opgewarmd, gelukkig voor het ventje). Ik vond de priester heel grappig, er kon af en toe een kwinkslag vanaf. Zo zei Felix, het 2-jarige broertje van Oscar, op een bepaald ogenblik, toen hij de doopvont met het water erin zag: "kleertjes uitdoen". Hij dacht dat het een soort van zwembad was en wou dat we onze kleren zouden uitdoen. Waarop de priester zei: "jongetje, dat mogen wij niet meer doen, hoor!" Echt heel grappig!
Oscar!
De fiere oma!
Felix en tante Veronique
Virginie, Oscar en ikzelf
Oscar met zijn snorre-tuut!
Opa en Felix in de kerk.
Veronique en Oscar in zijn doopkleedje dat gemaakt werd in 1921 en dus al vele generaties meegaat!
Ik ben meter. Mathieu is peter.
Bij de doopvont.
Nadat Oscar gedoopt werd, gingen we een glas drinken in een cafeetje in de buurt.
Proost!
De fiere ouders!
De grootouders en Felix
Op terugweg. Ook Antwerpen vind ik een hele mooie stad!
Terug thuis.
Zondag. Op naar Parijs waar we overnachtten in een hotel vlakbij de luchthaven om maandag morgen vroeg terug te kunnen vliegen naar Los Angeles. Opnieuw moet ik zeggen dat ik als alleenstaande vrouw met een peuter heel erg geholpen werd op de luchthaven. Keer op keer pikte men mij eruit en gaf men mij voorrang! Ik mocht de enorme rij wachtenden aan de paspoortcontrole voor en ook bij de security check mocht ik voor. Op het vliegtuig had ik nog meer geluk dan op de heenreis! Ik zat het eerste uur met Ennio op mijn schoot, maar toen de eerste maaltijd werd geserveerd kon ik onmogelijk het tafeltje uitstrekken om het plateautje op te zetten. Er was eenvoudigweg geen plaats. Dus ging men op zoek naar extra stoelen en kreeg ik zowaar een rij van 3 stoelen ter beschikking!!! Gewoonweg fantastisch! Ennio kon spelen en naar buiten kijken. Ik had een stoel voor mijzelf en naast mij nog een stoel om al mijn spullen (speelgoed, luiertas, etc) op te zetten. Wat een service. Ik vlieg nog met Air France, dat is zeker!
En zo zijn we weer goed en wel in L.A. geland. Het was een hele fijne vakantie maar het weerzien met Lily en Marcus was misschien nog het leukst van al. Lily zag mij het eerst en kwam met een smile van hier tot in Tokio op mij afgehold en had bloemen voor me bij. Ze was zo blij mij terug te zien. Zo hartverwarmend! Ze zei: Mommy, I love you. I missed you all day. Now we are one family again! Ennio daarentegen was een beetje in de war. Hij had het niet zien aankomen dat hij zijn papa en zusje terug zou zien, en moest opnieuw erg wennen!
Ondertussen zijn we nog aan het bekomen van de jetlag. Hopelijk zijn onze nachten binnenkort weer normaal. Groetjes!
OK, ik kom weer een paar dagen achter... Ondertussen is de Oscar-gekte alweer gaan liggen, maar ik wou toch even meegeven hoe we de avond beleefd hebben. Het was een lange dag voor mij... Lily besloot om om 5 uur al op te staan (en Ennio was midden in de nacht ook al wakker geworden... waarschijnlijk nog steeds vanwege de jet lag) dus erg fris voelde ik me niet in de loop van de dag. We waren vanaf 16u00 uitgenodigd bij de Driscoll familie. Lily zat vorig jaar met hun dochtertje Lilly in de klas en hun zoontje Timmy is een paar maanden ouder dan Ennio. Nu had Lydia nog een aantal ouders en vrienden uitgenodigd om bij hen naar de "red carpet" en de Oscar-ceremonie te komen kijken. Dat kwam goed uit voor ons. We waren ook wel op het Belgisch consulaat uitgenodigd (die een screening hield ter gelegenheid van de Belgische kortfilm-nominatie "Death of a Shadow") maar daar konden Lily en Ennio niet mee naar toe. Nu zat Lily al vanaf 5 uur 's morgens te vragen wanneer ze eindelijk naar "big Lilly's" mocht! Lydia had het supertoffe idee opgevat om een "potluck" te houden en elk van haar gasten een schotel te laten maken die op een of andere manier verwees naar een of meerdere films die genomineerd waren. Ze had mij gevraagd om "Amour" en "les Miserables" te vertegenwoordigen en een soep of iets dergelijks te maken (for the peasants, right?) Ik antwoordde al gekscherend dat als ik die films moest vertegenwoordigen, dat ik dan helemaal niets moest meebrengen omdat iedereen uitgehongerd is of zichzelf uithongert in die films! Alle gekheid, ik maakte zaterdagavond ajuinsoep (naar een recept van Jamie Oliver) en was op zondag blij dat ik niet meer hoefde te koken... Andere gasten brachten Middle Eastern food mee (couscous salade, pitabrood met hummus, dolma stuffed grape leaves) (o.a. Argo), er waren Hurricane cocktails (to represent the south - Django Unchained, Lincoln, Beasts of the Southern Wild), garnalencocktail met dip (Life of Pi), enzovoort enzoverder. Echt heel gezellig! Rond 17u00 zetten we ons allemaal voor de TV, maar met de kleine kinderen was het natuurlijk niet evident om te kijken. Ik moest regelmatig achter Ennio aanhollen om er voor te zorgen dat hij geen ongelukken tegenkwam! Lily daarentegen, daar moest ik niet naar omkijken. Zij speelde heel lief met haar vriendinnetjes. Soms kijk ik er echt naar uit dat Ennio al wat groter is, zodat ik niet meer voortdurend achter hem aan moet... Maar ja, deze periode komt nooit meer terug, en later zal ik het wellicht nog missen!!! Mijn kleine schat...
